เดินป่า
Life

เดินไปด้วยกัน

ในเช้าของวันที่อากาศสดใสเมื่อสัก 2-3 ปีก่อน ฝนและเพื่อนอีกหนึ่งคนได้ไป hike ขึ้นดอยด้วยกัน ปกติแล้วเวลา hike รวมๆก็จะใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ ในขณะที่เดินไปฝนก็คุยกับเพื่อนไปเรื่อยๆ ฝนเป็นคนเดินนำแล้วเพื่อนเดินตามหลัง ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฝนวิ่งบ่อย ร่างกายก็จะฟิตหน่อย หลังจากเดินไปได้ซัก 40 นาที ฝนก็ยังโอเคอยู่ ยังไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไรมาก ซักพักฝนก็ได้ยินเพื่อนเรียกชื่อฝนบอกว่าให้หยุดก่อน ขอพัก นางไม่ไหวและ ฝนจึงหยุดและหันกลับมาหานาง ก็เห็นว่าหน้านางซีดปากซีด คือดูเหมือนคนกำลังจะเป็นลม เราจึงตัดสินใจเดินกลับกัน สองสามวันนี้ เหตุการณ์นี้ย้อนกลับมาให้ฝนคิดถึงและ reflect ตัวเองหลายๆครั้งในแต่ละวัน รับรู้ว่าบางครั้งตัวเองก็มองไปข้างหน้าอย่างเดียวมากเกินไป รู้ว่า”ตัวเอง” ต้องการจะเดินไปทางไหน แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเดิน จนบางครั้งก็ลืมที่จะหยุดและมองหรือ make sure ว่าคนที่กำลังเดินไปด้วยกันเขาโอเคหรือเปล่า เราเดินเร็วไปสำหรับเขามั้ย หรือเขายังอยากเดินไปต่อในเส้นทางเดียวไม่ หรือแม้กระทั่งเขากำลังเดินไปตามทางที่เขาต้องการจริงๆหรือเปล่า
นอกจากรับรู้ตัวเองต้องการเดินไปเส้นทางไหนแล้ว ความห่วงใยและใส่ใจคนที่เดินร่วมทางไปด้วยกันก็สำคัญไม่น้อยเช่นกัน

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *