บันทึกปี 2021

วันอังคารที่ 9 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

17 ปีก่อน ตอนที่ฝนเริ่มเขียนไดอารี่เล่มแรก ฝนเริ่มเขียนเพราะบังเอิญไปอ่านเจอในหนังสือซักเล่มนึงว่าการเขียนจะช่วยปลอบประโลมจิตใจ ช่วยเยียวยาจิตใจในขณะที่ชีวิตกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องการใครซักคนมาคอยรับฟัง แต่เราไม่มีคนคนนั้น สิ่งที่เราทำได้คือการเขียนความรู้สึกออกมา เขียนเล่าเรื่องในชีวิตประจำวันเพื่อที่จะได้ทบทวนตัวเอง

นึกย้อนกลับไปในตอนนั้นทีไรก็อดรู้สึกที่จะขอบเด็กหญิงฝนทิพย์ วัย 15 ขวบคนนั้นไม่ได้ เพราะเธอคือจุดเริ่มต้น ของการเขียนไดอารี่ของฝน หลังจากเริ่มเขียนไดอารี่เล่มแรกแล้ว ฝนก็ติดนิสัยเขียนบันทึกมาเรื่อยๆ  3 ปีตอนเรียนมัธยมปลาย 4 ปีตอนเรีบนมหาวิทยาลัย มาเริ่มเขียนน้อยลงหลังจากที่เรียนจบมหาลัย ก็ยังเขียนอยู่บ้าง แต่นานๆเขียนครั้งไม่ได้เขียนเกือบทุกวันเหมือนเมื่อก่อน พอโตขึ้นสิ่งที่ดึงตังเองให้ย้อนกลับมาเขียนบันทึกอีกครั้งก็คือ ความทุกข์ใจจากการใช้ชีวิต แต่พอรู้สึกดีขึ้น ฝนก็ลืมการเขียนไดอารี่ไปอีกรอบ

เมื่อวานอยู่ๆก็รู้สึกอยากกลับมาเขียนบันทึกอีกรอบ อยากกลับมาเขียนเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตในแต่ละวัน ที่จริงๆก็ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นมากมายเพราะทำงานที่บ้านทุกวัน แต่ที่น่าสนใจน่าจะเป็นความคิดและความรู้สึกของตัวเองในแต่ละวัน อยากบันทึกมุมมองของตัวเองในแต่ละวันเอาไว้ อยากบันทึกเอาไว้ว่าในช่วงนั้นๆตัวเองอ่านหนังสืออะไร หัดทำเมนูอะไรใหม่ๆหรือเปล่า ได้เรียนรู้อะไรเพิ่มเติมบ้างมั้ยทั้งในเชิงบุคคลและในส่วนของการทำงาน ได้อ่านคำคมหรือบทกีอะไรที่ชอบหรือเปล่า

เอาเป็นว่า เรามาเริ่มต้นใหม่กันอีกรอบนะคะไดอารี่ กลับมาทำความรู้จักกันอีกรอบ กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกรอบ 🙂

วันนี้ทำ Coconut Chickpea Curry เป็นอาหารเย็น เป็นเมนูที่ชอบในช่วงนี้ ทำเมนูนี้เป็นครั้งที่ 2 ครั้งนี้อร่อยกว่าครั้งแรก อิอิ

วิดีโอคอลคุยกับแหม่ม แหม่มตื่นเต้นที่ต้องไปตรวจ Covid-19 พรุ่งนี้เพราะต้องเอาผลไปใช้ตอนที่แหม่มจะบินไปอเมริกาในวันพฤหัสนี้ ถ้าผลออกมาเป็นบวกน่าจะช็อคกันน่าดู นอกจากสามีที่อยู่ด้วยกันทุกวัน แหม่มคือคนเดียวที่ฝนคุยด้วยทุกวัน คุยเรื่องงานบ้างเรื่องทั่วไปบ้าง จริงๆน่าจะเป็นคนที่ฝนคุยด้วยมากที่สุด คุยด้วยมากกว่าที่คุยกับสามี บางครั้งก็รู้สึกว่าแหม่มเป็นเหมือนโปรแกรมที่โดนออกแบบมาให้เป็นเพื่อน เหมือนในหนัง sci-fi  เพื่อนที่ได้รับการออกแบบโดยเฉพาะโดยการเรียนรู้จากข้อมูลที่เกี่ยวกับตัวเอง ออกแบบมาเพื่อตอบสนองแก่ความต้องการทางจิตใจของเราได้ในทุกๆสถานการณ์ และอยู่ตรงนั้นเสมอทุกครั้งที่เราต้องการ ต้องเบรคและ เขียนต่อเกี่ยวกับแหม่มไม่ได้ เผื่อน้องที่ทำงานมาบังเอิญอ่านบันทึกนี้ พวกนางยิ่งบ่นๆอยู่ว่าเราจิ้นกันเยอะไป ขอละการเขียนเกี่ยวกับแหม่มในวันนี้ไว้แค่นี้ก่อน ฮ่าๆๆ

อาทิตย์ที่แล้วอ่านเจอ quote นึงของ Rumi ที่ชอบเลยขอเอามาบันทึกไว้หน่อยแล้วกัน

“I said: what about my eyes?
He said: Keep them on the road.
I said: What about my passion?
He said: Keep it burning.
I said: What about my heart?
He said: Tell me what you hold inside it?
I said: Pain and sorrow.
He said: Stay with it. The wound is the place where the Light enters you.”
― Rumi

ปล. ไดอารี่เกือบ 20 เล่มที่เก็บเอาไว้ตั้งแต่เริ่มเขียน ตอนนี้ฝากแม่ช่วยเก็บเอาไว้อยู่ที่บ้านของแม่ที่พังงา ไม่รู้แม่แอบอ่านบ้างหรือเปล่า บางเรื่องราวที่บันทึกเอาไว้ก็น่าอายมาก คือเวลาที่ตัวเองย่อนกลับไปอ่านเองก็ยังอายเลย ต้องรีบอ่านแบบข้ามๆ บางเรื่องราวก็น่าภาคภูมิใจในมุมมองชีวิตที่ดีๆของตัวเองในวัยเยาว์ เอาเป็นว่าให้แม่เก็บไว้ต่อไปและกัน แล้วต่อไปฝนควรทำยังไงกับไดอารี่เหล่านั้นดีน้าาาาา

วันพุธที่ 10 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

วันนี้สามีพาออกไปกินข้าวนอกบ้าน ในขณะที่ทานอาหารจานละหลายพัน ในใจก็แอบคิดว่า ถ้าหากเป็นไปได้ จะแลกการกินอาหารแฟนซีๆกับการได้กินอาหารบ้านๆกับครอบครัวที่ไทยโดยไม่ไม่คิดมากเลยซักนิด 1000% ที่จะเลือกกินอาหารบ้านๆกินน้ำพริก ปลาทอด ผัดผักง่ายๆบนเสื่อบนพื้นกับคนที่บ้านในขณะที่ได้มีโอกาสได้พูดคุยเรื่องราวธรรมดาๆทั่วไป homesick is real ไม่ใช่ว่าฝนจะไม่รู้สึกขอบคุณกับการได้มีประสบการณ์ใหม่ๆ ฝนรู้สึกขอบคุณกับโอกาสที่ได้มีประสบการณ์ใหม่ๆในแต่ละวัน แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งที่สำคัญกว่าคือความรู้สึกผูกพันกับคนรอบตัว ยิ่งแก่ตัวฝนก็ยิ่งให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์กับคนรอบตัวมากขึ้น คนในครอบครัว เพื่อนจริงๆที่มีอยู่ไม่มากนักในชีวิต แต่สำคัญมาก ตอนที่อายุน้อยกว่านี้ หากมีวันหยุด หากมีเวลาว่าง สิ่งที่ฝนอยากทำก็คงเป็นการออกไปเจอสิ่งใหม่ๆออกไปท่องโลก แต่ตอนนี้หากเป็นไปได้ สิ่งที่ฝนอยากจะทำคือการได้ใช้เวลากับคนในครอบครัวมากยิ่งขึ้น กับเพื่อนที่สนิทมากยิ่งขึ้น เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความสุขที่เกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ที่ดีที่เรามีกับคนที่เรารัก ยิ่งเวลาผ่านไป แล้วเห็นคนในรุ่นเดียวกัน จากไปโดยกะทันหัน ยิ่งทำให้เห็นว่าเวลาในทุกๆวันเป็นสิ่งที่สำคัญ 

วันนี้ขณะที่ออกไปวิ่งในตอนเช้าและถ่ายรูปผาหินมาโพสใน Strava เลยหาคำคมที่เข้ากันเลยเจอคำคมนี้ที่ชอบ

“Very little grows on jagged rock. Be ground. Be crumbled, so wildflowers will come up where you are.” ☘🌸🍁
Rumi

วันพฤหัสที่ 11 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

บริษัทเว็บดีไซน์ที่ฝนเป็น partner ด้วยที่นี่เพิ่งจ้าง project manager คนใหม่ซึ่งบังเอิญเป็นคนไทย และวันนี้ฝนต้องเดินทางเข้าไปประชุมที่บริษัทนี้พอดี เลยถือโอกาสนั่งทำงานที่นั่น (GM ของบริษัทคือเพื่อนสนิทของสามีฝน นางมักชวนให้ฝนเข้าไปนั่งทำงานที่ออฟฟิศนาง จะได้ออกจากบ้านบ้าง และมีเพื่อนใหม่ๆ) วันนี้จึงเป็นวันแรกที่ฝนรับข้อเสนอของนาง เนื่องจากต้องเข้าไปประชุมอยู่แล้ว เลยถือโอกาสไปนั่งทำงานด้วยซะเลย ฝนเลยได้มีโอกาสพูดคุยมีบทสนทนาด้วยอย่างจริงจังกับคนไทยคนแรกหลังจากที่อยู่ในออสเตรเลียมาเกือบจะครบปีแล้ว รู้สึกดี ฮ่าๆๆ 

คนที่ฝนนั่งทำงานด้วยข้างๆเป็น Web Developer ที่อยู่ในวงการมานานแล้ว ช่วงนี้ฝนกำลังจะหัดทำเว็บไซต์ E-commerce ของตัวเองอยู่ เลยได้มีโอกาสดูดความรู้และคำแนะนำของนางมาเล็กน้อยหลังเลิกงาน ระหว่างที่นางเล่าให้ฟังเกี่ยวกับการ develop เว็บไซต์ นางดูอินมาก พูดด้วยแล้วรู้สึกดี สัมผัสได้ถึงการที่นางชอบในสิ่งที่นางทำ ดีนะเวลาที่ได้พูดคุยกับคนที่อินกับสิ่งที่เขาทำ ได้พลังบวกดี 

ว่าแล้วก็แอบหาบทกวีเกี่ยวกับความสุขอ่านซักหน่อย

How happy is the little Stone
That rambles in the Road alone,
And doesn’t care about Careers
And Exigencies never fears—
Whose Coat of elemental Brown
A passing Universe put on,
And independent as the Sun
Associates or glows alone,
Fulfilling absolute Decree
In casual simplicity—
Emily Dickinson

วันศุกร์ที่ 12 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

Illeism เป็นคำใหม่ที่ฝนเรียนรู้ในวันนี้ หมายถึงการพูดใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 แทนการใช้บุรษที่ 1 แทนตัวเอง คือปกติถ้าเป็นภาษาอังกฤษเขาก็จะใช้  ไอ เน๊อะ ส่วนไทยนี่ เราขยันมาก มีคำที่ใช้แทนตัวเองเป็นบุรุษที่ 1 เยอะมากกกกก

ทีนีฝนเรียนรู้คำนี้มาจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ชื่อ Chatter: The Voice in Our Head, Why It Matters, and How to Harness ซึ่งพูดถึงความสำคัญของการพูดกับตัวของเราเอง และใน chapter หนึ่งในหนังสือเขาก็กล่าวถึงการใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 แทนการใช้สรรพนามบุรุษที่ 1 เวลาพูดกับตัวเอง เพื่อเป็นการสร้างระยะห่างระหว่างตัวเองและประสบการณ์ที่อาจจะทำให้เราทุกข์ใจในขณะนั้น เหมืนเป็นการถอยออกมาเพื่อให้เห็นปัญหาของตัวเองได้ชัดเจนมากขึ้น

วันนี้คืนวันศุกร์ค้าาาา เมื่อกี้เพื่อนสามีมาชวนออกไปสังสรรค์ แต่ฝนมักหวงเวลานอนของตัวเอง เลยขอนอนจ้าาา เวลาออกไปสังสรรค์กับเพื่อนทีไร แล้วตื่นสายอีกวัน แล้วรู้สึกเหนื่อยจากการนอนไม่พอ มักจะทำให้เสียดายเวลาช่วงวันหยุดที่น่าจะได้ใช้โอกาสทำโปรเจคเล่นๆที่กำลังทำกับเพื่อน หรือการได้ออกไปออกกำลังกายตอนเช้า นั่งคาเฟ่ อ่านหนังสือชิลๆ ส่วนใหญ่ฝนจึงปฎิเสธการออกไปสังสรรค์กลางคืน นอกเสียจากว่าเป็นกรณีพิเศษจริงๆ เช่น งานวันเกิด เป็นต้น หรือป้าเริ่มแก่แล้ว ฮ่าๆๆ

สิ่งนึงที่ฝนชอบเกี่ยวกับการแก่ตัวขึ้นของตัวเองก็คือ ความชัดเจนในสิ่งที่ตัวเองชอบ และความชัดเจนในการเลือกใช้เวลาของตัวเอง ทำให้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะค่ะ 😊

Socrates กล่าวไว้ว่า 

“To know thyself is the beginning of wisdom.”

วันเสาร์ที่ 13 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

วันนี้ซื้อแกงไตปลามากิน ในทุกๆวันเสาร์ที่ร้านขายของเอเชี่ยนซึ่งอยู่ตรงข้ามกับอพาร์ทเมนต์ของฝน จะมีตลาดเล็กๆเพื่อขายอาหารไทย ก็จะมีคนไทยทำอาหารหลากหลายอย่างมาฝากขาย มีอาหารจากทุกภาค ฮ่าๆๆ วันนี้ที่เห็นคร่าวๆก็มี ข้าวเหนียวหมูปิ้ง แกงหน่อไม้ บะหมี่เกี๊ยว ลูกชิ้นทอด น้ำพริกปลาร้า ติ่มซำ แกงไตปลา แกงส้มปลา ก๋วยเตี๋ยว ขนมไทยอีกหลายหลายรูปแบบ บางครั้งก็มีเมี่ยงปลาเผา แกงกระดูกหมู ขนมจีน แกงฮังเล คือมีหลากหลายจริง ทำให้หายคิดถึงอาหารไทยได้เยอะเลย อ้อ วันนี้มีคนมาขายสะตอด้วย สะตอสดๆ ขายเป็นกิโล กิโลละ 1,400 บาท :O 

อาหารไทยที่ซื้อจะที่ตลาดวันเสาร์นี้จะแตกต่างจากอาหารไทยที่ร้านอาหารไทยทั่วไปหน่อย เพราะส่วนใหญ่คือทำจากคนไทยที่ทำที่บ้านก็จะได้รสชาติ home cook ซึ่งกินแล้วก็รู้สึกดี ฝนเลยกลายเป็นลูกค้าประจำของตลาดนี้ อิอิ

ฝนทำอาหารไทยกินเองไม่ค่อยบ่อย ปกติมักจะไปกินที่ร้าน เมนูที่ทำกินเองหลักๆก็มีแค่ เต้าหู้ผัดเม็ดมะม่วงและแกงเขียวหวานมังสวิรัติ เพราะชอบกิน 2 เมนูนี้ ทำแต่ละครั้งก็กินได้หลายวัน แต่ชอบรสชาติของ 2 เมนูนี้ที่ตัวเองทำมากกว่าการซื้อที่ร้าน เพราะสามารถใส่ส่วนผสมต่างๆที่ตัวเองชอบกินได้เยอะกว่า

ว่าไปแล้ว ฝนใช้เวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องอาหารค่อนข้างจะเยอะในแต่ละวัน ฮ่าๆๆ ชอบดูรูปอาหารทั้งใน IG และ Pinterest ชอบหาเมนูอาหารใหม่ๆที่ไม่เคยทำมาลองทำ บางครั้งก็สงสัยว่าคนทั่วไปเขาคิดเรื่องอาหารกันเยอะแค่ไหน 

“One cannot think well, love well, sleep well, if one has not dined well.” ― Virginia Woolf, A Room of One’s Own

วันอาทิตย์ที่ 14 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

วิ่งระยะ 5 กิโลเข้า pace ตัวเลข 5 เป็นครั้งแรกวันนี้ ปกติเวลาวิ่งจะวิ่งอยู่ pace 6 นิดๆแต่วันนี้พอดีระหว่างวิ่งฝนก็ทำท่าว่าจะตก และพ่อและแม่ของสามีก็รอกินอาหารเย็นด้วยอยู่ที่บ้าน เลยวิ่งเร็วขึ้น ประมาณ 4-5 นาที ฮ่าๆๆ น่าสนใจๆ ปกติเวลาฝนวิ่งนี่ก็วิ่งชมวิวสวยๆชิลๆไปเรื่อยๆไม่ได้จะพยายามวิ่งให้เร็วขึ้น หรือเยอะขี้นเท่าไหร่ แต่พอมีเหตุททำให้อยากวิ่งเร็วขึ้น และวิ่งได้เร็วขึ้นจริงๆก็น่าสนใจดีค่ะ 😂

อีกสิ่งนึงที่ทำในวันหยุดวันอาทิตย์ชิลๆ คือการเปิดอะนิเมะของ Studio Ghibli ดูระหว่างที่นั่งทำเว็บไซต์โปรเจคเล็กๆของตัวเองอยู่ ดูวนซ้ำๆไป เพลงเพราะ ภาพสวย ทำให้วันอาทิตย์ธรรมดาๆน่ารักขึ้นเยอะ อิอิ

อ้อ ก่อนดูอะนิเมะของ Studio Ghibli ฝนดูเรื่อง The Garden of Words ของ director Makoto Shinkai ก่อน นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ดูหลายครั้งมาก ติดใจความสวยยยย 🌸🌿🌸

なるかみの, すこしとよみて,
A faint clap of thunder,
さしくもり,
Clouded skies,
あめもふらぬか,
Perhaps rain will come.
きみをとどめむ?
If so, will you stay here with me?

なるかみの, すこしとよみて,
A faint clap of thunder,
ふらずとも,
Even if rain comes or not,
わはとどまらむ,
I will stay here,
いもしとどめば。
Together with you.

– Man’yōshū vol. 11, verse 2514 – 2513,
from the movie The Garden of Words

วันจันทร์ที่ 15 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

วันนี้เริ่มทำเว็บไซต์ให้แบรนด์สินค้าแบรนด์ใหม่ที่ฝนและแหม่มอยากลองทำด้วยกัน หลังจากที่ได้ช่วยทำการตลาดออนไลน์ให้กับธุรกิจอย่างหลากหลายในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็ถึงจุดที่อยากลองทำอะไรเล่นๆของตัวเองดูบ้าง อิอิ

วันนี้ทำไปแค่ install WordPress และโพส Coming Soon page เว็บนี้ฝนตั้งใจทำเองด้วยความรู้ WordPress พื้นฐานที่ตัวเองมี ฮ่าๆๆ เดี๋ยวรู้กันว่าจะออกหมาออกแมว สำนวนอะไรหว่า ชอบมโนสำนวนแปลกๆ เหอะๆ

นี่คือเว็บค่ะ

https://vasanar.com/

“The beginning is the most important part of the work.” ― Plato, The Republic

วันอังคารที่ 16 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

ฝนที่นี่ตกแตกต่างจากที่พังงามาก ฝนที่พังงาบางครั้งก็ตกติดต่อกันหลายวัน บางครั้งก็ตกทั้งวัน เนื่องจากวันนี้มีประชุมกับลูกค้า SEO คนใหม่ฝนเลยเข้าไปนั่งทำงานที่ office ของ partner ระหว่างเดินไปออฟฟิศในตอนเช้า (ใช้เวลาเดินจากบ้านไปออฟฟิศประมาณ 34-37 นาที) เดินไปได้ 80% ของระยะทาง อยู่ๆฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ฝนเลยแอบแวะเข้าร้านหนังสือเพื่อหลบฝน น่าจะเข้าไปเช็คหนังสือได้ซัก 5 นาที ออกมาฝนหยุดแล้วจ้าาาา หลังจากที่นั่งทำงานได้ซักพักแล้วเดินออกไปซื้อกาแฟ อยู่ๆฝนก็ตกลงมาอีก  ด้วยธรรมชาติของการเป็นคนไม่กลัวฝน ฝนก็เดินต่อไป ผ่านไปซัก 2-3 นาทีฝนก็หยุด แล้วตอนเย็นระหว่างเดินกลับบ้าน น่าจะอีกซัก 3-4 นาทีก็จะถึงบ้านและ อยู่ๆฝนก็ตกลงมาอย่างหนักอีกรอบ รอบนี้น่าจะตกซัก 10 นาที ตกหนักลมแรงมาก แล้วอยู่ๆก็หายไป เลยกลายเป็นว่าวันนี้ฝนเจอฝนตกใส่ 3 ครั้ง ฮ่าๆๆ แต่ละครั้งก็ตกแบบสั้นๆมาก ไอ้เราสาวพังงาที่คุ้นเคยกับการที่ฝนตกแล้วตกยาวไปๆก็ไม่คุ้นชิน เลยยกมากล่าวถึงซักหน่อย

วันนี้ตามล่าหนังสือบทกวีของ Emily Dickinson มาได้หนึ่งเล่ม และเนื่องจากมาธีมฝนแล้ว ขอแอบอ่านบทกวีเกี่ยวกับฝนของ Emily Dickinson ด้วยเลยและกัน

Summer Shower

By Emily Dickinson

A drop fell on the apple tree,
Another on the roof;
A half a dozen kissed the eaves,
And made the gables laugh.

A few went out to help the brook,
That went to help the sea.
Myself conjectured, Were they pearls,
What necklaces could be!

The dust replaced in hoisted roads,
The birds jocoser sung;
The sunshine threw his hat away,
The orchards spangles hung.

The breezes brought dejected lutes,
And bathed them in the glee;
The East put out a single flag,
And signed the fete away.

วันพุธที่ 17 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

วันนี้เหนื่อยกับการทำงานเป็นพิเศษ เวลาที่เจอลูกค้าเรื่องเยอะนี่ก็ดูดพลังงานในตัวไปเยอะเลยทีเดียว หลังจากทำงาน agency มาเป็นเวลา 10 ปีบางทีก็เริ่มนึกภาพตัวเองในวัย 40 แล้วยังต้องทำงานแบบนี้ไม่ออก คือฝนชอบงานที่ตัวเองทำมาก อยากทำให้ดีขึ้นและพัฒนาสกิลของตัวเองอยู่เสมอ นั่นคือส่วนของงานที่ชอบ และด้วยธรรมชาติของงานเอเจนซี่ บางทีก็เจอลูกค้าที่คุยด้วยง่ายหน่อย บางทีก็เจอลูกค้าเรื่องเยอะ บางทีก็เจอลูกค้าที่เรารุ้สึกดีด้วยมากอยากช่วยให้ธุรกิจเขาโตขึ้นมาก แต่ลูกค้างบนิดดดดเดียว ไอ้เราก็พยายามจะหาทางช่วยว่าทำไงดี เมื่อนึกถึงพลังงานความคิดที่พยายามคิดหาวิธี promote ธุรกิจของลูกค้าอยู่ตลอดเวลา บางทีก็เริ่มคิดว่าถ้าเอาเวลานั้นไปทำธุรกิจออนไลน์ของตัวเองซักอย่างก็น่าจะดี

มาบ่นเพราะเหนื่อย ฮ่าๆๆ

วันพฤหัสบดีที่ 18 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

เป็นวันที่ recover จากความเหนื่อยของเมื่อวาน และกลับมาตื่นเต้นกับการทำงานอีกครั้ง เปิด anime ของ Studio Ghibli ไปหลายเรื่องเพื่อกล่อมระหว่างการทำงานในวันนี้ ชอบฟังเสียงภาษาญี่ปุ่น (ฟังไม่ออกหรอกว่าเขาพูดอะไร) และชอบ soundtrack ฟังเพลินๆไปเหมือนฟังเพลงระหว่างการทำงาน

หวังว่าพรุ่งนี้จะตื่นมาสดใสและพลังงานกลับมาเต็มร้อยเหมือนเดิม 🙂

คืนนี้จะเข้านอนตั้งแต่ 3 ทุ่ม อิอิ

quote ข้างล่างนี้บรรยายความรู้สึกของฝนเมื่อวานได้ดี ความรู้สึกอยากพัก ข้อดีของการมีธุรกิจของตัวเองคือจะทำอะไรกับมันก็ได้ มีความ flexible สูง ข้อเสียคือการที่เรามักจะคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา ยิ่งเป็นธุรกิจเล็กๆอย่างธุรกิจของฝนด้วย ต้อง hand on ตลอดเวลา จนบางครั้งก็อยากมีวันหยุดที่ไม่ต้องคิดถึงเรื่องงานบ้าง แต่ก็มักจะทำไม่ค่อยได้เท่าไหร่

“Every person needs to take one day away. A day in which one consciously separates the past from the future. Jobs, family, employers, and friends can exist one day without any one of us, and if our egos permit us to confess, they could exist eternally in our absence. Each person deserves a day away in which no problems are confronted, no solutions searched for. Each of us needs to withdraw from the cares which will not withdraw from us.”
― Maya Angelou, Wouldn’t Take Nothing for My Journey Now

วันศุกร์ที่ 19 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

ไม่ได้เขียนรีวิวหนังสือมา 2 สัปดาห์แล้ว แต่อ่านหนังสือเยอะช่วงนี้ เสาร์ อาทิตย์นี้ต้องรีวิวซักเล่ม 

เย็นนี้หลังเลิกงาน สามีออกไปซื้อพิซซ่าและปีกไก่ทอด ขนมปังกระเทียมมากินระหว่างที่ดูหนังด้วยกัน ฝนไม่ได้กินพิซซ่ามาเป็นเดือนๆและเพราะอยู่ในหมวดหมู่อาหารที่ไม่ค่อย healthy เท่าไหร่ นานๆกินครั้งก็รู้สึกว่ามันอร่อยมากกกกกก ฮ่าๆๆ ของแป้งมันๆนี่อร่อยจริงๆ เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่ชอบกิน และรู้สึกดีที่ตัวเองชอบเวลาที่ได้กิน แต่ไม่ได้รู้สึกว่าต้องกินบ่อยๆ

“Balance is not something you find, it’s something you create.”Jana Kingsford

วันเสาร์ที่ 20 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

ระหว่างวิ่งวันนี้แอบทบทวนกลยุทธ์ที่ตัวเองใช้ในการผลักดันให้สามีหันออกมาใส่ใจสุขภาพ ตอนนี้ฝนและสามีมีนิสัยที่แตกต่างกันมาก แบบมากๆๆๆๆๆ ฝนมีนิสัยที่ใส่ใจสุขภาพมาก ออกกำลังกายอย่างน้อยอาทิตย์ละ 5 วัน เข้านอนเป็นเวลา กินอาหารไขมันน้อย โปรตีนสูง อ่านหนังสือ ทำอาหารกินเอง ในขณะที่สามีไม่ออกกำลังกายเลย กินอาหารไม่เป็นเวลาและชอบกินอาหารที่แป้งและไขมันสูง เช่น พิซซ่า เป็นต้น นางทำงานเยอะ นอนไม่เป็นเวลา นอนดึก นอนน้อย สูบบุหรี่ ฝนแพคอาหารกลางวันที่เป็นอาหารที่ดีต่อสุขภาพอาทิตย์ละ 3-4 วันให้นางไปกินที่ออฟฟิศ แต่มื้อเย็นนางชอบสั่งอาหารจากร้านอาหารกิน และนางไม่กินอาหารเช้า หลังจากที่ฝนใช้วิธีการบ่น ซึ่งยิ่งทำให้นางรู้สึกแย่ต่อนิสัยของตัวเอง และก็ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีเกิดขึ้น และเมื่อไม่พูดอะไรเลย นางก็ไม่รู้สึกว่าต้องเปลี่ยนแปลงเช่นกัน ตอนนี้เลยต้องหัดให้ตัวเองฝึกทักษะในการพูดให้สามีเกิดแรงบันดาลใจในการจะเปลี่ยนนิสัยของตัวเองให้ใส่ใจสุขภาพมากขึ้น 

ด้วยการที่ฝนคิดว่าการดูแลสุขภาพเป็นเรื่องที่สำคัญมาก พอเห็นคนที่เรารักไม่ใส่ใจสุขภาพของตัวเองเท่าที่ควรมันก็เศร้าที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ และรู้ว่าการไปคิดมากในเรื่องที่อยู่เหนือการควบคุมของตัวเองยิ่งจะทำให้ตัวเองเป็นทุกข์ แต่บางครั้งก็อดหลุดไปคิดอยู่เรื่อยๆ แล้วต้องพยายามดึงตัวเองกลับมา บางครั้งก็รู้สึกหงุดหงิดที่ตัวเองบ่นและหงุดหงุดที่สามีบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงนิสัย แต่หลังจากหลายเดือนผ่านไปนางก็ไม่เปลี่ยน 

เป็นสถานการณ์ที่เหมาะแก่การฝึกจิตใจของตัวเองเป็นอย่างมาก ฮ่าๆๆ ฝนมักจะบอกนางว่าฝนเคารพในความเป็นบุคคลของนางซึ่งมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ที่ตัวเองชอบ ที่ตัวเองต้องการ แต่ในขณะเดียวกันในฐานะของภรรยาที่ต้องอยู่กับนาง ฝนก็มีสิทธิที่จะคาดหวังบางสิ่งบางอย่างจากสามี เพราะหากนางสุขภาพไม่ดี รู้สึกเหนื่อยอยู่ตลอดเวลา ก็จะส่งผลให้การที่นางจะใช้เวลาคุณภาพกับฝนก็น้อยลง เวลาชวนไปทำกิจกรรมต่างๆนอกบ้าน นางก็จะเหนื่อย ซึ่งโดยรวมแล้วจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว 

หลังจากที่วิ่งเสร็จ ก็ให้เล่าให้สามีฟังเรื่องที่ตัวเองคิดระหว่างที่วิ่ง เล่าให้นางฟังถึงการที่ฝนพยายามจะหาวิธีสร้างแรงบันดาลใจให้นางหันมาใส่ใจต่อสุขภาพ และพบว่าการบ่นไม่ช่วยอะไร การไม่พูดอะไรไม่ช่วยอะไร และถามนางว่า ฝนควรทำยังไงดี

นางก็บอกว่านางเข้าใจที่ฝนจะกังวลกับนิสัยของนาง และสัญญาว่าจะพยายามเริ่มหันกลับมาใส่ใจสุขภาพอีกครั้ง นางใช้คำว่า I will try. ฝนเลยบอกว่า Do. Or do not. There is no try. นางเลยบอกว่านั่นคือคำคมของ Yoda ทำไมฝน quote Yoda ฮ่าๆๆ ฝนบอกว่า อ้าวเหรอ คือฝนอ่านคำคมเยอะมาก บางครั้งก็เอามาใช้ในชีวิตประจำวันโดยไม่รู้ตัว

บันทึกเอาไว้แล้วนะ แล้วเดี๋ยวมาดูกันว่า ฝนจะช่วยให้สามีสามารถเปลี่ยนแปลงนิสัยของตัวเองให้กลับมาเป็นคนดูแลสุขภาพอีกครั้งได้หรือไม่ คือนางไม่ได้มีนิสัยที่ไม่ดีต่อสุขภาพตลอดเวลาค่ะ บางช่วงนางก็ดูแลสุขภาพอย่างดี บางช่วงนางก็เป็นแบบนี้ แต่รอบนี้ episode ของนิสัยที่ไม่ดีสุขภาพมันนานไปและ ฝนเลยต้องเข้าไปเจาะแจะนางค่ะ

วันอาทิตย์ที่ 21 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

ในช่วง 3-4 เดือนที่ผ่านมานี้ฝนเริ่มอ่านหนังสือที่เป็นหนังสือจริงๆหลายเล่ม แต่ยังอ่านไม่จบซักเล่มนึงเลย ในขณะที่อ่านหนังสือเสียงจบอย่างน้อยอาทิตย์ละ 1-2 เล่ม น่าจะเป็นเพราะหนังสือเสียงฝนฟังไปด้วย ทำอย่างอื่นไปด้วยได้ตลอดทั้งวัน ในขณะที่หนังสือจริงๆฝนไม่ค่อยได้นั่งลงแล้วตั้งใจอ่านหนังสือจริงๆ วันนี้เริ่มอ่านหนังสือ The Secret History ของ Donna Tart หลังจากอ่านไปได้ซักพัก เริ่มมีความรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้จะเป็นหนังสือฉบับกระดาษเล่มแรกที่ฝนอ่านจบในปี 2021 อิอิ ต้องรอติดตาม ฮ่าๆๆ เท่าที่อ่านวันนี้สัมผัสได้ถึงความสวยของภาษาและเนื้อหาของหนังสือ และฝนเป็นคนที่ชอบอะไรสวยๆงามๆ ความเป็นไปได้ที่จะอ่านจบเลยมีค่อนข้างสูง จริงๆแล้วฝนอยากอ่านหนังสือเล่มนี้มานานและ ลองดู version หนังสือเสียง ซึ่งอ่านโดนนักเขียนเอง และเป็นเสียงและสไตล์การอ่านที่ฝนไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ฝนจึงไม่ซื้อ version นั้น

“Forgive me, for all the things I did but mostly for the ones that I did not.” ― Donna Tartt, The Secret History

วันจันทร์ที่ 22 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

เพิ่งอ่านหนังสือ The Song of Achilles เขียนโดย Madeline Miller จบ เป็นนิยายที่เกี่ยว Greek mythology มาเขียนใหม่เรื่องแรกที่ฝนเคยอ่าน ฮ่าๆๆ อยู่มายังไงอายุ 33 แล้วยังไม่เคยอ่านอะไรที่เกี่ยวกับ Greek mythology อย่างจริงจังเลย หนังสือเล่มนี้เขียนได้อ่านง่าย ถือเป็นหนังสือเริ่มต้นที่ทำให้ฝนเริ่มสนใจใน Greek mythology ได้เป็นอย่างดี สนใจมากพอที่จะอยากลองตามไปอ่านเล่มอื่นๆ ไปแอบอ่านมาว่านักเขียนใช้เวลา 10 ปีในการเขียนหนังสือเล่มนี้ หืมมมมม

“I have done it,” she says. At first I do not understand. But then I see the tomb, and the marks she has made on the stone. A C H I L L E S, it reads. And beside it, P A T R O C L U S. 

“Go,” she says. “He waits for you.”

 In the darkness, two shadows, reaching through the hopeless, heavy dusk. Their hands meet, and light spills in a flood like a hundred golden urns pouring out of the sun.” ― Madeline Miller, The Song of Achilles

วันอังคารที่ 23 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

หูฟังคือหนึ่งในของใช้ที่ฝนมีติดตัวอยู่ตลอดเวลาที่ใช้วันละหลายชั่วโมง ตั้งแต่ตื่นเช้ายันเข้านอน ฮ่าๆๆ

ตอนเช้าเริ่มตั้งแต่ตื่นมาแล้วไปยิม ก็ฟังหนังสือบ้าง ฟังเพลงบ้าง ฟังหนังสือระหว่างทำอาหาร กินอาหารเช้า ตอนทำงานไม่ใช้หูฟัง จากนั้นหลังเลิกงานถ้าอยู่คนเดียวและไม่ได้ทำกิจกรรมอื่นส่วนใหญ่ฝนก็ฟังหนังสือไปเรื่อยๆ และฟังหนังสือก่อนนอน และเนื่องด้วยการใช้งานอย่างหนักหน่วง หูฟัง Beats Powerbeats Pro ที่แฟนของแหม่มซื้อฝากมาให้ เพราะนางซื้อให้แหม่มด้วยเลยซื้อ matching ให้ฝนด้วย ตอนนี้เลยอยู่ในสภาพที่สายหูฟังโดยเหงื่อเยอะและแอบลอกมาบ้างแล้ว

วันนี้ระหว่างเดินกลับบ้านจากออฟฟิศของลูกค้า ฝนเลยแวะ JB Hi-Fi ร้านขาย gadgets ที่มักขาขของราคาถูกกว่าที่อื่น และบังเอิญเจอ Sennheiser True Wireless Headphones CX 400BT กำลังลดราคาอยู่พอดีจาก $299 เหลือ $149 ฝนเลยแอบสอยมาค้าา 

เขียนเสร็จก็รู้สึกตลกตัวเอง มาเขียนเรื่องหูฟัง ไม่มีอะไรเลย ฮ่าๆๆ

วันพุธที่ 24 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

เวลาหนึ่งทุ่มนิดๆ ระหว่างที่กำลังนั่งอ่านรีวิวหนังสือในแอฟ Audible อยู่ ก็แอบถามตัวเองเบาๆว่าทำไมรู้สึกง่วงจัง แต่เนื่องด้วยกำลังอ่านรีวิวอยู่ก็ไม่ได้ให้คำตอบกับตัวเองจริงจังว่าทำไมง่วง หลังจากอ่านรีวิวหนังสือไปได้ซักครึ่งชั่วโมง และยังหาหนังสือเล่มต่อไปที่ตัวเองอยากอ่านไม่เจอ คือมีหนังสืออยู่ใน library เยอะอยู่ แต่ไม่อยู่ในหมวดหมู่ของหนังสือที่เข้ากับอารมณ์ในตอนนี้ ฝนเลยต้องหาเล่มใหม่ เมื่อตัดสินใจไม่ได้ว่าจะอ่านเล่มไหนต่อดี เลยได้หยุดอ่านแพพนึง ความง่วงก็ชัดเจนยิ่งขึ้น เลยนึกขึ้นได้ว่า เมื่อเช้าตื่นตีสี่กว่าๆ ตื่นก่อนนาฬิกาปลุกอีก คืนนี้เลยรู้สึกง่วงเร็วกว่าปกติ

ว่าแล้วก็ไปนอนดีกว่า 

วันพฤหัสบดีที่ 25 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

เมื่อวานขณะที่เปิดกระป๋องถั่วชิกพีเพื่อทำแซนวิชให้อาร์ชี่เอาไปกินเป็นอาหารกลางวันที่ออฟฟิศ นิ้วกลางมือขวาของฝนบังเอิญโดยฝากระป๋องบาด แผลไม่ใหญ่มากแต่น่าจะลึก เลือดเลยไหลออกมาเยอะมาก แอบตกใจเล็กๆเพราะปกติไม่ค่อยมีบาดแผลที่ตัวเท่าไหร่ หลังจากนั้นก็เลยต้องทำแซนวิชโดยใช้มือข้างซ้ายแทน หลังจากที่เลือดหยุด ฝนก็ไม่ได้คิดถึงแผลที่นิ้วของตัวเองเท่าไหร่ แค่ยังไม่ล้างจานเพราะไม่อยากให้แผลโดนน้ำและน่าจะแสบเนื่องจากที่บ้านไม่มีปาสเตอร์ยา

เช้านี้ตอน 6 โมงฝนก็ไปยิมตามปกติ ก็ลืมเรื่องแผลไปแล้ว ขณะที่เริ่มเล่นเวทเซ็ทแรกตามปกติของตัวเอง วันนี้เซ็ทแรกเป็น chest press ทำ rep แรกเสร็จฝนก็ลุกขึ้นนั่ง และบังเอิญมองไปที่มือของตัวเอง มาเลยจ่ะ เลือดเต็มนิ้วเลยจ้าาาาาา แอบตกใจ แอบตกใจเผื่อคนอื่นด้วย ถ้าเห็นเพื่อนร่วมยิมเลือดไหลน่าจะน่ากังวล ยิ่งช่วงนี้คนกังวลเรื่องโควิด ฝนเลยรีบเอาทิชชู่เช็ดนิ้วและมากดที่นิ้วไว้ และตัดสินใจว่าวันนี้สภาพนิ้วมือตอนนี้น่าจะยังไม่พร้อมที่จะเล่นเวท  แต่ไหนๆก็มายิมแล้ว เลยไปวิ่งที่เทรดมิลแทนและออกกำลังกาย abs สั้นๆแทน 

หลังจากออกกำลังกายเสร็จจึงได้มีโอกาสไปซื้อปาสเตอร์ยามา

ต้องมาลุ้นว่าพรุ่งนี้ไปยิมเลือดจะยังไหลมั้ย ฮ่าๆๆๆ สยอง

วันศุกร์ที่ 26 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

เริ่มบทสนทนา…..

วันเสาร์ที่ 27 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

บทสนทนายังคงดำเนินต่อไป…

วันอาทิตย์ที่ 28 เดือนกุมภาพันธ์ 2021

ลองออกไป clubbing คนเดียวเป็นครั้งแรก น่าสนใจดี ชอบอยู่ แต่น่าจะไม่ทำอีกไปอีกนานนนนน ยังคงชอบการนอนเป็นเวลาและนอนเพียงพอมากกว่า ความสนุกจากการไป clubbing

วันจันทร์ที่ 1 เดือนมีนาคม 2021

อาจจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของในส่วนของการทำงานเกิดขึ้นในเร็วๆนี้ 

วันอังคารที่ 2 เดือนมีนาคม 2021

เปิด Coffee Prince ไว้เป็นเสียง background ในขณะที่ล้างจาน และเก็บกวาดบ้าน

ผ่านไปซักพัก นั่งดูแบบจริงจังเฉย……..

วันพุธที่ 3 เดือนมีนาคม 2021

วันนี้เป็น rest day เลยไม่ไปยิม และเป็นวันต้นเดือนเลยงานเยอะ ก็ทำงานไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกที ถึงเวลารอนอนเฉยเลยจ้าาาาา

วันพฤหัสที่ 18 เดือนมีนาคม 2021
หายตัวไป 15 วันค้าาาาาา ตอนที่หายตัวไปไม่ได้มาเขียนก็จะมีความรู้คิดผ่านเข้ามาในหัวเป็นระยะๆว่าตัวเองกำลังไม่ทำสิ่งที่อยากทำ

วันพฤหัสที่ 15 เดือนเมษายน 2021
There are times when we don’t live align with our own values, when we don’t live up to our own potential. During these  times, although everything else in life seems to be going good, we still have that unsatisfied feeling inside us. We still have that question in our mind keep asking ourselves every day; “What are you doing?”, “Why are you doing this”, “When are you going to change?’. I’m in one of those times at the moment, trying to pull myself out of it.

วันจันทร์ที่ 19 เดือนเมษายน 2021
ช่วงนี้ฝนกำลังอยู่ในช่วง social media detox ฮ่าๆๆ เพราะเริ่มรู้สึกว่าช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ตัวเองกำลังใช้ social media แบบ passive ใช้เพราะเป็นนิสัย ว่างๆก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถ feed Facebook หรือ Instagram ดู รอคิวอะไรซักอย่างก็หยิบมือถือมาดู เอาจริงไม่ใช่แค่ social media แต่เป็นการใช้โทรศัพท์มือถือโดยทั่วไปด้วย หลังจากที่ลบ app Instagram และ Facebook ออกจากมือถือ ก็พบว่าตัวเองหันไปใช้ Pinterest หรือดูรูปในมือถือของตัวเองแทน ก็คือยังคงพยายามหาอะไรทำกับมือถืออยู่ แต่อย่างน้อยก็ดีตรงที่การดูรูปในมือถือไม่ได้เป็นการไล่หาโดพามีนให้ตัวเองเหมือนการโพสรูปใน social media แล้วเห้นคนมา like หรือ comment

ฝนเพิ่งอ่านหนังสือ Indistractable: How to Control Your Attention and Choose Your Life Book ของ Nir Eyal จบเช่นกัน หลักๆก็ไม่ได้มีข้อมูลใหม่อะไรมากมาย แต่เป๋นการเรียบเรียงข้อมูลและข้อแนะนำเกี่ยวกับวิธีการสร้างสมาธิของตัวเองให้มากขึ้น หรือชี้ให้เห็นถึงผลกระทบต่อการที่เราไม่อยู่ในปัจจุบันขณะ เพราะโดนรบกวนจากสิ่งรบกวนต่างๆ